I'm sorry
february 9 2010
I'm sorry the former post is in Dutch.
But I had to write my reaction to the news. In Dutch.
valse beschuldiging kindermishandeling, en dan?
february 9 2010
Dagblad Trouw heeft uit contacten met AMK's kunnen concluderen dat per jaar 16.000 meldingen van kindermishandeling zijn.
Ongeveer 10% is onterecht. Dit is echter een ruwe schatting. In Flevoland is ongeveer 19% van de meldingen onterecht.
Na melding bij een AMK wordt informatie over een gezin ingewonnen bij de school van het kind, de schoolarts en anderen die met het kind in aanraking komen.
Tevens gaat een medewerker op bezoek bij het gezin en spreekt met de ouders en het kind.
In geval er geen mishandeling kan worden geconstateerd wordt dat ook als zodanig aan de ouders meegedeeld.
Wat de krant niet vermeld is dat ook in geval van het niet kunnen constateren van mishandeling de melding blijft bestaan.
De ouders krijgen dat ook te horen. Waarbij wordt vermeld dat in geval van een volgende melding de oude melding mee wordt genomen in het onderzoek.
Met andere woorden: eens verdacht, altijd verdacht. Eens vals beschuldigd, de volgende keer zeker schuldig.
De MO groep jeugdzorg, de organisatie die de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling vertegenwoordigt, beseft dat een onderzoek naar kindermishandeling belastend en stigmatiserend is, maar dat men toch vooral door moet gaan met melden.
Volgens de MO groep worden jaarlijks 100.000 kinderen mishandeld.
Waar dit getal op is gebaseerd is onduidelijk.
Wij zijn een gezin dat te maken heeft gehad met verdachtmakingen.
De juf van een van de meisjes vond haar erg wit en magertjes, en had de indruk dat ze nogal vaak afwezig zat te dromen in de klas.
Ze is de tweede van een tweeling, was net zo wit en mager, als haar moeder op die leeftijd, wat nogal opviel, omdat haar broers altijd al snel bruin werden.
En ze was een dromer. Overdag in de klas liet ze haar vrije fantasie regelmatig de vrije loop, en bij thuiskomst schreef ze haar zelfverzonnen verhalen nauwkeurig op in een schrift met als titel: "Mijn eerste boek".
Ze voelde zich niet erg op haar gemak bij de juf, en dat probleem was al een aantal malen op school aangekaart. Overplaatsen naar een andere klas zat er echter niet in.
Op een zonnige zomerdag werden we naar school geroepen en werd ons verteld dat er een melding was gedaan bij de vertrouwenspersonen van school en het AMK zou na het gesprek met ons worden gewaarschuwd.
Onze dochter werd mishandeld en misbruikt en het moest nu maar eens afgelopen zijn.
Wat we ook zeiden, het schoolhoofd lachte wat hatelijk voor zich heen en de zorgcoordinator zat er wat vreemd kijken bij. De juf was in geen velden of wegen te bekennen.
Volgens de schooldirecteur zou hij na het gesprek het AMK bellen. Ik smeekte hem een aantal dagen te wachten zodat ik de gelegenheid zou hebben om op een rustig moment aan mijn dochter te vragen wat ze tegen haar juf had gezegd, maar er werd niet geluisterd.
Ergens had ik het gevoel dat er gelogen werd tegen ons, maar ik kon de vinger er niet opleggen.
Iets meer dan een uur later kwam mijn dochter uit school. Het schoolhoofd had haar gezegd dat ze tegen ons moest zeggen dat hij het telefoontje had gepleegd.
Wat een rare gang van zaken!!
Weken van wachten gingen voorbij.
Mijn dochter voelde zich steeds ongemakkelijker op school en het kostte elke morgen veel overredingskracht om haar toch te laten gaan.
Verder gebeurde er niets.
Totdat ik besloot zelf het AMK te bellen en een afspraak te maken voor een eerste gesprek.
We moesten maar afwachten, werd ons gezegd.
Pas toen ik aangaf dat we wel wat anders te doen hebben dan te wachten totdat het zwaard van Damocles naar beneden komt zeilen en dat ons gezin spanning genoeg kent met 4 autistische kinderen stemde de vriendelijke mevrouw toe ons geval in een vergadering voor te leggen en te vragen om spoed. Als je daarvan na al die weken nog zou kunnen spreken.
Inmiddels had het schoolhoofd, de juf of de zorgcoordinator de zaak toch niet met de nodige zorgvuldigheid onder de wieken gehouden. Mensen keken me vreemd aan als ik mijn kinderen van school kwam halen en mijn dochters werden nog maar door éém vriendinnetje te spelen gevraagd.
Eindelijk was het moment daar dat de mevrouw van het AMK bij ons op bezoek kwam.
Ik nam haar jas aan, opende de deur naar de kamer en vroeg haar te gaan zitten.
Zonder maar een enkel moment te wachten todat ik zat draaide ze zich naar de vader van de kinderen: "U misbruikt en mishandelt uw kinderen, en U mevrouw weet daarvan en mishandelt de kinderen ook."
Deze mevrouw had haar conclusie al getrokken en ik kreeg het gevoel dat het een zinloos kwarwei zou zijn haar van het tegendeel te overtuigen.
En hoe doe je dat?
Hoe kan je bewijzen dat je iets niet doet wat je niet doet?
Ik voelde me boos worden en zei haar dat ze dan gelijk weer kon vertrekken. Ze wist immers al zonder ons maar één enkel moment te kennen hoe de zaken ervoor stonden?
Ze krabbelde terug. Nee, ze kwam dat juist onderzoeken.
"En wie bent U dan wel dat U zomaar ons gezin binnenvalt met een dergelijke conclusie?
U hebt een melding gehad en omdat die uit het onderwijs komt is die melding ook juist?"
"De melding is zó gedetailleerd.."
Ze kwam met allerlei details van wat er gebeurd zou zijn en wnaneer, dat ik niet alleen geschokt was over wat ze allemaal zouden moeten hebben gedaan met één van onze kinderen, maar dat ik ook een geweldig gevoel van vervreemding kreeg.
Het leek alsof ik ineens een rol in een detective moest spelen zonder mijn tekst ooit te hebben gezien.
tevens bekropp me ook een intens gevoel van verdriet. Dat iemand zo iets over ons zou kùnnen zeggen. Dat iemand denkt dat je zo in en in verdorven bent.
En tegenover zat iemand die het allemaal voor zoete koek leek aan te nemen.
Ik wist niets anders te doen dan koffie in te schenken, met trillende handen. Een koekje aanbieden kon ik niet over mijn hart verkrijgen.
"U hoeft er niet omgeen te draaien mevrouw en meneer, dat u uw kinderen mishandelt is duidelijk genoeg, het schreeuwen wordt vaak gehoord."
Ineens begon ik te lachen.
"Dan hebt U waarschijnlijk gesproken met die mevrouw die hier pas is komen wonen. De andere mensen in de buurt weten dat mijn autistische zoon rustig een half uur staat te gillen als hij z'n zin niet krijgt. Hij krijgt toch echt niet de hele dag door snoep en koek, zoals hij graag zou willen."
Ze keek me aan alsof ik haar zat voor te liegen.
"Mevrouw, indien U uw voorwerk goed had gedaan, dan had U hetzelfde kunnen horen van de huisarts, want toevallig heb ik daar met hem over gesproken kortgeleden."
Koud en kil vroeg ze me het adres van iemand in de buurt die het kon bevestigen.
Het was te gek voor woorden, maar in mijn eigen huis werd ik zelfs niet meer geloofd.
Op de een of andere manier kreeg ik er wel wat afstand door.
De me zo bekende houding overviel me net zoals wanneer ik in een vergadering weet dat ik gelijk heb en ik op argumenten spits iedereen voor m'n standpunt win.
"Weet U wel zeker dat de tijden kloppen die u gegeven zijn"
"Jawelzeker, die zijn juist.
Als U beneden staat af te wassen, is uw man boven de kinderen naar bed aan het brengen".
"Dat weet U zeker"
"Dat is geheel juist".
Ik kon een glimlach niet onderdrukken en keek haar triomfantelijk aan.
"Zo zou het kunnen zijn als mijn man in het onderwijs zou werken, maar mijn man is om die tijd nooit thuis, want hij werkt in het centrum van het land en reist zo lang naar huis dat hij vaak pas om 8 uur thuis is.
Ik breng zelf de kinderen altijd naar bed en mocht hij eens een keertje eerder thuis zijn, dan zit hij te eten of de oudste met zijn huiswerk te helpen."
Langzaam, één voor één werden zo de aan haar verstrekte gegevens doorgewerkt, totdat ze niets anders kon zeggen dan dat ze met mijn dochter wilde spreken om de zaak af te ronden.
Toch wilde ik dat ze eerst naar mij zou luisteren over de school.
"Maar wij noemen onze bron nooit, dus ik kan niet met U over hen spreken"
"U zegt niets, en ik vertel. Daar is niets mis mee."
Dus vertelde ik haar hoe mijn dochter zich voelde bij haar juf.
Hoe de oudergesprekken verliepen, dat er niets gebeurde met de rekenachterstand van een van de kinderen, etc etc.
En ik vroeg haar wie de melding had gedaan.
Het antwoord maakte duidelijk dat het schoolhoofd niet had gebeld, maar de zorgcoordinator, en dat er al lang was gebeld nog voor men met ons had gesproken.
Na het gesprek met mijn dochter kwam de mevrouw onverwacht snel langs.
Het was haar duidelijk dat ons niet te verwijten viel en dat wij voor onze kinderen lieve ouders waren.
Ook was het haar duidelijk geworden dat er op school veel mis was en ze zou dus ook een gesprek hebben op school om een aantal zaken onder de aandacht te bregne. Misschien dat schoolgaan voor mijn dochter dan ook weer leuk kon worden.
Van school hebben we nooit een excuus gekregen.
Op onze vraag om alle gegevens over deze zaak uit het dossier van mijn dochter te halen werd niet gereageerd. Pas toen ze naar het voortgezet onderwijs ging kon men niet anders dan ons verzoek inwilligen.
Van het AMK kregen we weken later een brief waarin stond vermeld dat men geen mishandeling of misbruik kon aantonen, maar dat bij een volgende melding deze melding zou worden meegenomen.
Wat we niet hadden verwacht gebeurde toch.
Een van de vrouwen in de buurt had op school gehoord dat wij van mishandeling werden verdacht en besloot dat waar er rook was ook vuur brandde.
Ze deed aangifte van verkrachting van haar dochter door de vader van mijn kinderen en vertelde het aan ieder die het maar wilde horen.
Ik werd met de nek door iedereen aangekeken, achter de rug van mijn kinderen om werd er gefluisterd.
Een week later kwam de politie mijn man ophalen en hij werd drie dagen op het bureau vastgezet. Niemand mocht hem spreken. Ook zijn autistische kinderen niet.
Kleding die we brachten werd niet aan hem gegeven.
Omdat er een oude melding lag werd er alles in het werk gesteld hem tot een bekentenis te dwingen.
Omdat je niet iets kunt bekennen wat je niet hebt gedaan kwam er niets uit de urenlange verhoren.
De dochter van die vrouw werd in een spelsituatie verhoord.
Ik kreeg in de hal van het politiebureau te horen dat mijn man had bekend en dat hij ook mijn beide dochters meermaals zou hebben verkracht.
Het was een regelrechte leugen en dat vertelde ik die agente ook.
Toch werd ook ik urenlang verhoord.
de manier waarop ik onder druk werd gezet was ongelooflijk.
De advocaat vertelde me weinig tijd voor de zaak te hebben en gaf me alle papieren. Misschien kon ik nog iets vinden dat hij over het hoofd had gezien.
Aan het eind van de middag, terwijl ik stond te koken, ging de telefoon en vertelde een officier van justitie dat ik aangeklaagd zou worden voor kindermishandeling. Ze hadden geconstateerd dat ik ook de fout inging.
Ik was compleet over m'n toeren en belde een vriendin die me weer kalm kreeg, zodat ik weer zo normaal mogelijk kon doen om de kinderen rustig te laten eten.
Daarna dook ik weer de papieren in en vond iets dat van cruciaal belang was en waar iedereen, ook de politie en de advocaat, overheen hadden gelezen.
"Mamma zei dat ik moest zeggen dat......"
Het kostte moeite de advocaat niet uit zijn bed te bellen, het was 3 uur in de nacht.
Toch moest de politie nog een andere persoon horen, dat stond zo gepland.
Eén uur voor sluitingstijd van de winkels werd mijn man het politiebureau uitgezet. Hij had zich niet mogen scheren of zich om mogen kleden. Hij zag eruit als een landloper. We werden vreemd aangekeken in de winkel waar we nog net een cadeautje konden kopen voor de verjaardag van een van de kinderen de volgende dag.
Ons werd geadviseerd te verhuizen, omdat mensen in de buurt zich vervelend begonnen te gedragen.
Op straat werd ik aangevallen door een bekende van de vrouw die een valse aangifte had gedaan. Hij zou de waarheid er wel uitslaan, gaf hij me te kennen.
Pas toen vond de politie het de moeite waard een aantal sleutelfiguren in de buurt te laten weten dat er een valse aangifte was gedaan en dat ons niets te verwijten viel.
Via via kregen we te horen dat die vrouw al veel vaker valse aangifte had gedaan.
Daarna verhuiste ze altijd en ook nu gebeurde dat ook.
Daarna hebben we nooit meer iets gehoord.
Nooit van iemand een excuus, een vriendelijk woord, wat dan ook.
De officier van justitie heeft nooit excuus aangeboden voor het bedreigende en zeer belastende telefoontje.
De OM groep meent te moeten zeggen dat valse aangiften maar op de koop toe genomen moeten worden. Dat dat erbij hoort.
Maar men biedt niet eens excuus aan.
Er is niet eens een fatsoenlijk afsluitend gesprek.
Er is niets dan de echo van de ervaringen die na jaren nog klinkt alsof het gisteren was.
The continuing story - a new round of paperwork
february 8 2010
Today I entered the world of bureaucracy again.
I have to request a disability income for my classic autistic son.
Last time it was easy to download the forms.
Now there's no form to be downloaded anywhere, unless it's fully filled in.
Why make it easy, huh?
Well, january 1 the system has been changed.
When someone can't work it has to be reported 4 months after the 17th birthday.
Would have been nice when someone had told me that.
The last time I asked, it was 7 months after his 17th birthday and absolutely not earlier.
Well, as I can't break time and twist it to my own needs, they'll have to do with what they'll get.
I hate forms like that! And I hate the procedures even more.
So I quickly went through the form and mailed it to his social worker to add what she thinks needs to be added.
After that it's probably the same as I've experienced with the other boys.
Waiting in a huge building, in a hall with camera's all over me, guards all over the place, and no chance to have a proper look in the mirror of the toilet, because the light is blue to prevent junks from giving themselves a shot.
I always feel treated like a so maniest rated citizen.
Then an unfriendly looking doctor, who wasn't able to find work elsewhere or who likes to push people in all the corners of the room, comes to get us.
I'm always able to break the routine.
Most people in those huge buildings take the stairs to stay healthy, but I don't. So they have to find a key to the elevator. And be sure it's "they", because at least the porter has to have a look too.
...And the guards. Imagine I'm a criminal and I'm going to attack the doc in the elevator....
Well, I raced through the paperwork, filled in the minimal and now we'll have to wait.
Gomey
February 7 2010
The story of the autistic young man, called Gomey, is in and on my mind all day.
Each day I'm trying to get people interested to bring his story to the world.
On twitter many took over, so the chance that we reach people who can do something grows.
I directly mailed some people who can make a difference.
Some are not online during the weekend.
Trish is going to bring a special interview with his mom on tuesday at BlogTalkRadio.
Today I've written newspapers in the area.
I planned to write an article about assessment of autistic people, but I'm too tired, so it needs to be done tomorrow.
We went to the birthday of my eldest son.
Not after his father and autistic brother had a huge row, about....
eh.... Yes,...about what?
I guess they both couldn't cope with the change of rhythm and routine.
Sunday is supposed to be a day at home, and this time we had to travel.
Ofcourse I didn't want to go with them both being unkind and moody.
I have to say that the kid was wiser than the father, because he saw I didn't like the fact to let pass the birthday of one of my kids and he appologised.
The dad kept his mood..huh!
He went ahead of us, because he had to buy bustickets.
When we arrived at the station he was already waiting for the bus.
When we were putting away our bicycles I realised I'd forgotten my shawl. I was cold, even though it wasn't below zero yet.
I had a quick look in the small shop and they had a sjawl like mine. It was bought within a minute.
The kids had a laugh. It doesn't matter I have two of the same; with twingirls that's no problem.
And the moody man?
He didn't see us, because he was behind a large building.
When we went home I was very happy with my swift move. It was very cold, with a fierce wind.
yesterday I changed the look of the site.
I just needed something rather plain.
I Started a Joke
february 6 2010
1. Tell us a joke that you think is funny. If you don't tell jokes tell us why.
Pfff.. a joke... now?
I'm sorry I can't think of a joke.
That's my problem, I forget them.
But don't think I'm not funny, because I am!
Meet me in a waitingroom and you're having lots of fun, because places like that trigger the best stand up comedienne in me.
2. Where do you buy most of your clothes?
Here in the shoppingcentre.
But I hardly buy anything new.
The kids go first and as we're having 6 of them...
3. Which famous person would you like to meet? Why?
There are many.
But right now I really need to meet Oprah.
I want to do a show with her about autism and the way professionals deal with them.
There are plenty of good ones, but the others...
They make mistakes, the don't communicatie, they don't realise that when people are stressed they might not remember what is said, etc etc.
Right now I want the word spread about Gomey and I need everyone on this whole earth to take his wellbeing at heart.
He's taken from his home and put at a hospital by a new, probably unexperienced, social worker. His family is devastated.
Gomey is english speaking, but he's in a french hospital in Montreal.
He doesn't understand why he is there and he wants to go home.
Like they can properly assess him under circumstances like that! Huh!
We need the public to raise voices so his case will be reviewed properly.
Click this button and read his story and please, please, please do something too!!
4. What is your ultimate ambition?
Well, first my autistic children need to find a place in life, outside home, before there's time for ambition for me.
I would love to travel, move to Scotland, etc etc.
5. Do you like to live in the area of your country or would you prefer something a little different?
I've always lived at the outer side of town.
Right now I'm missing the woods, I visited so often when I grew up.
I want to leave my country because of the political situation. There's so much control, so many rules and regulations that I feel my freedom is taken from me.
After the recession there isn't much pension available for me, so I'd rather live in Scotland somewhere far away from citylife and grow my own vegs.
6. Has a newspaper or television reporter ever interviewed you? If so, what were the circumstances and what did you think when you read or saw what you said?
Regularly.
Both on lacation and here at home.
We've had the best time with a camera crew and a reporter when we did a subject on SIDS.
We made a very good and beautiful item, but just a few hours before broadcast a bisshop died and his biography took almost all the time.
We all were a bit angry about it, especially because they didn't want to reschedule the item.
7. What was the last CD/mp3 album that you purchased? How did you like it?
Not the faintest idea. It's sooooo long ago!
8. Write down 5 songs you often listen to or that mean a lot to you.
Summertime by Janice Joplin
Dreamer
Pff, I never pay attention to names...
9. Do you are your partner usual begin intimacy?
Begin???? I don't thin there will be a re-beginning, ever...
And I can't consider him a partner anymore. So...
Want to take part too?
Click the logo.
Logo made by me with tubes from Pann's Place.
You can request the logo, but only when you will credit properly.
There's also a header and a square of 125x125 available.
a strange friday
february 5 2010
I've been so busy with all sorts of things, as writing an article about an autistic boy and his family, who are suffering from the lack of understanding and the rigidity of procedures (see here), so busy going through important paperwork too, that I hardly slept.
Today I was lucky to be able to take a nap after dinner...
Well, I crashed on the couch and woke up an hour later.
I always sleep very little, so I have to keep a close watch on myself not to change my biorythm completely. That's difficult when dealing with matters at the other side of the world. It's so easy to be adjusted to that timezone, especially because I'm able to talk on the mail with some friends who live there.
I expected to receive the new url for the autism site, but I think the person who was going to order it has forgotten it.
Please help me spreads the news you'll find on the autism site.
I can't work 24 hours a day!
Come on bloggers... join me.
A fast way to check my twitter and blogs
january 4 2010
Today I was up far too early and I decided to use the time to make a special site.
It's a new concept. It hosts my tweets and what's important to me at twitter, and the feeds of my blogs.
Once in a while a special article pr post will be written to illustrate present highlights or talk of the day.
You can find the new site ::here::
Welcome!!
the continuing story - someone new
January 3 2010Yesterday I had an appointment with the social worker of my classic autistic son.
He didn't want to go with me, because he felt insecure because of the ice and snow. I didn't try one single bit to make him change his mind.
Not nice, but I welcomed a short time alone.
And talking freely, without taking his feelings into consideration, was a relief too.
With the snow drifting down in great abundance, and a mug with hot chocolate it was good to talk about the boys one by one. She knows them all, and two of them have a lot to be grateful for because of her help and support.
Then we directed out attention to my autistic son, his difficulties with leaving the house and going to daycare, and the fact that it's getting more difficult to deal with him.
Especially the girls have a hard time, because he comments on almost everything they do.
He sees them developing past him and there's nothing he can do to stop the process.
In the mail we talked about someone he can talk to, do things with, in a light therapeutical way.
At home he told me he thought that was a great idea, so his social worker and I refined the plans and filled in the forms.
She's going to find someone who needs to do practical work with an autist for her studies, so they both can benefit from the contact.
I hope he'll enjoy someone new in his life.
So maybe... maybe I'll get two or three hours a week without him.
I'm already telling myself that I won't use that time for cleaning or anything else than lazy me-time.
topdroppers of january
january 2 2010
Thank you all droppers, visitors and commentors.
It has been a great month with you all.
Special thanks for those who wished me a happy birthday.
And here are the topdroppers of january:
Photography by KML
Just One Touch
Let's Jump Together
Frelia's Random Thoughts
Buy-Tees.net T-Shirts
Art By Paul Baines
Winesworld's blog
The Sweet Life
BeadedTail
The Ad Master
Thank you all!
Manic Monday #199
february 1 2009
What was your best day of the week last week and why?
Friday.
One of my sons passed the exam for the theoretical part of his driver's license, and he got the news that he was finally accepted for a course of photography at a special school.
What's the longest you've ever gone without sleep?
I don't know. But I'm a bad sleeper anyway.
I can deal a long time with short naps now and then.
Be careful to experiment. After 40 hours your immune system stops working properly.
Is how old you look and/or how old you feel right now different from your actual age?
I don't know how old I look.
People say I still look young, but i don't agree.
Physically I start having compliants, so I feel older, even though I know these complaints are representative for my age group.
Psychologically I don't feel old, even though I have to say the the past year I feel wiser, have more self confidence. etc etc.
Logo made by me with tubes from Outlaw by Design.
It's permitted to download it to your own computer and upload it to your site.
Please don´t direct link, as it slows down my site. I´ll change the link regularly so you´re left with an empty space or a red warning sign.
Please credit properly.
I've won at Marta Designs
january 31 2010
I love presents and like everyone else I like to win.
And, to my big surprise, I did.
At Marta Designs.
She created a wonderful scrapkit called "VANILIA LOVE" which you can find at her blog.
Because I had no photos on my computer to scap with I just started to play around and came up with this image.
It makes me want to sit there and look at you right through the screen. :)
The graphics are beautiful.
They are of a lovely colourpallet that fits this time, but also other seasons of the year. It's just how you combine them.
Marta has examples of scrappages at her site.
But I'm sure that the kit alone is inspiration enough.
Thank you Marta!
Give yourself a present and have fun all others.
Everybody is a Star
january 30 2010
1. Did you ever think that you'd be a star? If yes, doing what?
Well, I've done my part in the balletworld.
I haven't been a huge star, but I've had my applause.
That's good enough for me.
2. Tell us about the last time you had a romantic dinner.
I can't remember anything like that. It's so long ago. And it was in another life.
3. Tell us about your worst job interview.
They were all OK.
4. Tell us about your stupidest date.
I was take to a party by a good friend. He was called away, for work or something like that. He left.
After some time I went to the wardrobe for my coat and Some schoolmate was slightly drunk and wanted to kiss me.
Ugh.. he was stinking after cigarettes and alcohol and I didn't want his kisses.
So I left him there and for sme strange reason I felt stupid when I went home.
5. How much in common do you think you should have with a romantic partner?
Well, we should have at least subjects to talk about, thinks to laugh about and some "electricity".
6. Tell us about a favorite meme that you loved but no longer posts.
That was friday's food or something like that.
A great many people took part. It was fun and then it suddenly stopped.
7. How did you get into blogging?
I was asked by someone who was promoting a blogging site, I took a look and was blogging.
8. Do you share all your fantasies with a significant other?
No. One needs to have a significant other first.
9. What change in your life would you like to happen this year?
Move to Scotland, meet the man who really cares for me and that my autistic son suddenly wants to move out and is able to.
Want to take part too?
Click the logo.
Logo made by me with tubes from Pann's Place.
You can request the logo, but only when you will credit properly.
There's also a header and a square of 125x125 available.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
