valse beschuldiging kindermishandeling, en dan?

february 9 2010

Dagblad Trouw heeft uit contacten met AMK's kunnen concluderen dat per jaar 16.000 meldingen van kindermishandeling zijn.
Ongeveer 10% is onterecht. Dit is echter een ruwe schatting. In Flevoland is ongeveer 19% van de meldingen onterecht.

Na melding bij een AMK wordt informatie over een gezin ingewonnen bij de school van het kind, de schoolarts en anderen die met het kind in aanraking komen.
Tevens gaat een medewerker op bezoek bij het gezin en spreekt met de ouders en het kind.

In geval er geen mishandeling kan worden geconstateerd wordt dat ook als zodanig aan de ouders meegedeeld.

Wat de krant niet vermeld is dat ook in geval van het niet kunnen constateren van mishandeling de melding blijft bestaan.
De ouders krijgen dat ook te horen. Waarbij wordt vermeld dat in geval van een volgende melding de oude melding mee wordt genomen in het onderzoek.
Met andere woorden: eens verdacht, altijd verdacht. Eens vals beschuldigd, de volgende keer zeker schuldig.

De MO groep jeugdzorg, de organisatie die de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling vertegenwoordigt, beseft dat een onderzoek naar kindermishandeling belastend en stigmatiserend is, maar dat men toch vooral door moet gaan met melden.
Volgens de MO groep worden jaarlijks 100.000 kinderen mishandeld.
Waar dit getal op is gebaseerd is onduidelijk.

Wij zijn een gezin dat te maken heeft gehad met verdachtmakingen.
De juf van een van de meisjes vond haar erg wit en magertjes, en had de indruk dat ze nogal vaak afwezig zat te dromen in de klas.

Ze is de tweede van een tweeling, was net zo wit en mager, als haar moeder op die leeftijd, wat nogal opviel, omdat haar broers altijd al snel bruin werden.
En ze was een dromer. Overdag in de klas liet ze haar vrije fantasie regelmatig de vrije loop, en bij thuiskomst schreef ze haar zelfverzonnen verhalen nauwkeurig op in een schrift met als titel: "Mijn eerste boek".

Ze voelde zich niet erg op haar gemak bij de juf, en dat probleem was al een aantal malen op school aangekaart. Overplaatsen naar een andere klas zat er echter niet in.

Op een zonnige zomerdag werden we naar school geroepen en werd ons verteld dat er een melding was gedaan bij de vertrouwenspersonen van school en het AMK zou na het gesprek met ons worden gewaarschuwd.
Onze dochter werd mishandeld en misbruikt en het moest nu maar eens afgelopen zijn.

Wat we ook zeiden, het schoolhoofd lachte wat hatelijk voor zich heen en de zorgcoordinator zat er wat vreemd kijken bij. De juf was in geen velden of wegen te bekennen.

Volgens de schooldirecteur zou hij na het gesprek het AMK bellen. Ik smeekte hem een aantal dagen te wachten zodat ik de gelegenheid zou hebben om op een rustig moment aan mijn dochter te vragen wat ze tegen haar juf had gezegd, maar er werd niet geluisterd.

Ergens had ik het gevoel dat er gelogen werd tegen ons, maar ik kon de vinger er niet opleggen.

Iets meer dan een uur later kwam mijn dochter uit school. Het schoolhoofd had haar gezegd dat ze tegen ons moest zeggen dat hij het telefoontje had gepleegd.

Wat een rare gang van zaken!!

Weken van wachten gingen voorbij.
Mijn dochter voelde zich steeds ongemakkelijker op school en het kostte elke morgen veel overredingskracht om haar toch te laten gaan.

Verder gebeurde er niets.

Totdat ik besloot zelf het AMK te bellen en een afspraak te maken voor een eerste gesprek.
We moesten maar afwachten, werd ons gezegd.

Pas toen ik aangaf dat we wel wat anders te doen hebben dan te wachten totdat het zwaard van Damocles naar beneden komt zeilen en dat ons gezin spanning genoeg kent met 4 autistische kinderen stemde de vriendelijke mevrouw toe ons geval in een vergadering voor te leggen en te vragen om spoed. Als je daarvan na al die weken nog zou kunnen spreken.

Inmiddels had het schoolhoofd, de juf of de zorgcoordinator de zaak toch niet met de nodige zorgvuldigheid onder de wieken gehouden. Mensen keken me vreemd aan als ik mijn kinderen van school kwam halen en mijn dochters werden nog maar door éém vriendinnetje te spelen gevraagd.

Eindelijk was het moment daar dat de mevrouw van het AMK bij ons op bezoek kwam.
Ik nam haar jas aan, opende de deur naar de kamer en vroeg haar te gaan zitten.
Zonder maar een enkel moment te wachten todat ik zat draaide ze zich naar de vader van de kinderen: "U misbruikt en mishandelt uw kinderen, en U mevrouw weet daarvan en mishandelt de kinderen ook."

Deze mevrouw had haar conclusie al getrokken en ik kreeg het gevoel dat het een zinloos kwarwei zou zijn haar van het tegendeel te overtuigen.
En hoe doe je dat?
Hoe kan je bewijzen dat je iets niet doet wat je niet doet?

Ik voelde me boos worden en zei haar dat ze dan gelijk weer kon vertrekken. Ze wist immers al zonder ons maar één enkel moment te kennen hoe de zaken ervoor stonden?

Ze krabbelde terug. Nee, ze kwam dat juist onderzoeken.
"En wie bent U dan wel dat U zomaar ons gezin binnenvalt met een dergelijke conclusie?
U hebt een melding gehad en omdat die uit het onderwijs komt is die melding ook juist?"

"De melding is zó gedetailleerd.."
Ze kwam met allerlei details van wat er gebeurd zou zijn en wnaneer, dat ik niet alleen geschokt was over wat ze allemaal zouden moeten hebben gedaan met één van onze kinderen, maar dat ik ook een geweldig gevoel van vervreemding kreeg.
Het leek alsof ik ineens een rol in een detective moest spelen zonder mijn tekst ooit te hebben gezien.
tevens bekropp me ook een intens gevoel van verdriet. Dat iemand zo iets over ons zou kùnnen zeggen. Dat iemand denkt dat je zo in en in verdorven bent.

En tegenover zat iemand die het allemaal voor zoete koek leek aan te nemen.

Ik wist niets anders te doen dan koffie in te schenken, met trillende handen. Een koekje aanbieden kon ik niet over mijn hart verkrijgen.

"U hoeft er niet omgeen te draaien mevrouw en meneer, dat u uw kinderen mishandelt is duidelijk genoeg, het schreeuwen wordt vaak gehoord."

Ineens begon ik te lachen.
"Dan hebt U waarschijnlijk gesproken met die mevrouw die hier pas is komen wonen. De andere mensen in de buurt weten dat mijn autistische zoon rustig een half uur staat te gillen als hij z'n zin niet krijgt. Hij krijgt toch echt niet de hele dag door snoep en koek, zoals hij graag zou willen."

Ze keek me aan alsof ik haar zat voor te liegen.

"Mevrouw, indien U uw voorwerk goed had gedaan, dan had U hetzelfde kunnen horen van de huisarts, want toevallig heb ik daar met hem over gesproken kortgeleden."
Koud en kil vroeg ze me het adres van iemand in de buurt die het kon bevestigen.
Het was te gek voor woorden, maar in mijn eigen huis werd ik zelfs niet meer geloofd.

Op de een of andere manier kreeg ik er wel wat afstand door.
De me zo bekende houding overviel me net zoals wanneer ik in een vergadering weet dat ik gelijk heb en ik op argumenten spits iedereen voor m'n standpunt win.

"Weet U wel zeker dat de tijden kloppen die u gegeven zijn"

"Jawelzeker, die zijn juist.
Als U beneden staat af te wassen, is uw man boven de kinderen naar bed aan het brengen".

"Dat weet U zeker"

"Dat is geheel juist".

Ik kon een glimlach niet onderdrukken en keek haar triomfantelijk aan.
"Zo zou het kunnen zijn als mijn man in het onderwijs zou werken, maar mijn man is om die tijd nooit thuis, want hij werkt in het centrum van het land en reist zo lang naar huis dat hij vaak pas om 8 uur thuis is.
Ik breng zelf de kinderen altijd naar bed en mocht hij eens een keertje eerder thuis zijn, dan zit hij te eten of de oudste met zijn huiswerk te helpen."

Langzaam, één voor één werden zo de aan haar verstrekte gegevens doorgewerkt, totdat ze niets anders kon zeggen dan dat ze met mijn dochter wilde spreken om de zaak af te ronden.

Toch wilde ik dat ze eerst naar mij zou luisteren over de school.
"Maar wij noemen onze bron nooit, dus ik kan niet met U over hen spreken"

"U zegt niets, en ik vertel. Daar is niets mis mee."
Dus vertelde ik haar hoe mijn dochter zich voelde bij haar juf.
Hoe de oudergesprekken verliepen, dat er niets gebeurde met de rekenachterstand van een van de kinderen, etc etc.
En ik vroeg haar wie de melding had gedaan.

Het antwoord maakte duidelijk dat het schoolhoofd niet had gebeld, maar de zorgcoordinator, en dat er al lang was gebeld nog voor men met ons had gesproken.

Na het gesprek met mijn dochter kwam de mevrouw onverwacht snel langs.
Het was haar duidelijk dat ons niet te verwijten viel en dat wij voor onze kinderen lieve ouders waren.
Ook was het haar duidelijk geworden dat er op school veel mis was en ze zou dus ook een gesprek hebben op school om een aantal zaken onder de aandacht te bregne. Misschien dat schoolgaan voor mijn dochter dan ook weer leuk kon worden.

Van school hebben we nooit een excuus gekregen.
Op onze vraag om alle gegevens over deze zaak uit het dossier van mijn dochter te halen werd niet gereageerd. Pas toen ze naar het voortgezet onderwijs ging kon men niet anders dan ons verzoek inwilligen.

Van het AMK kregen we weken later een brief waarin stond vermeld dat men geen mishandeling of misbruik kon aantonen, maar dat bij een volgende melding deze melding zou worden meegenomen.

Wat we niet hadden verwacht gebeurde toch.

Een van de vrouwen in de buurt had op school gehoord dat wij van mishandeling werden verdacht en besloot dat waar er rook was ook vuur brandde.
Ze deed aangifte van verkrachting van haar dochter door de vader van mijn kinderen en vertelde het aan ieder die het maar wilde horen.

Ik werd met de nek door iedereen aangekeken, achter de rug van mijn kinderen om werd er gefluisterd.
Een week later kwam de politie mijn man ophalen en hij werd drie dagen op het bureau vastgezet. Niemand mocht hem spreken. Ook zijn autistische kinderen niet.
Kleding die we brachten werd niet aan hem gegeven.

Omdat er een oude melding lag werd er alles in het werk gesteld hem tot een bekentenis te dwingen.
Omdat je niet iets kunt bekennen wat je niet hebt gedaan kwam er niets uit de urenlange verhoren.

De dochter van die vrouw werd in een spelsituatie verhoord.

Ik kreeg in de hal van het politiebureau te horen dat mijn man had bekend en dat hij ook mijn beide dochters meermaals zou hebben verkracht.
Het was een regelrechte leugen en dat vertelde ik die agente ook.

Toch werd ook ik urenlang verhoord.
de manier waarop ik onder druk werd gezet was ongelooflijk.

De advocaat vertelde me weinig tijd voor de zaak te hebben en gaf me alle papieren. Misschien kon ik nog iets vinden dat hij over het hoofd had gezien.

Aan het eind van de middag, terwijl ik stond te koken, ging de telefoon en vertelde een officier van justitie dat ik aangeklaagd zou worden voor kindermishandeling. Ze hadden geconstateerd dat ik ook de fout inging.
Ik was compleet over m'n toeren en belde een vriendin die me weer kalm kreeg, zodat ik weer zo normaal mogelijk kon doen om de kinderen rustig te laten eten.

Daarna dook ik weer de papieren in en vond iets dat van cruciaal belang was en waar iedereen, ook de politie en de advocaat, overheen hadden gelezen.
"Mamma zei dat ik moest zeggen dat......"

Het kostte moeite de advocaat niet uit zijn bed te bellen, het was 3 uur in de nacht.

Toch moest de politie nog een andere persoon horen, dat stond zo gepland.

Eén uur voor sluitingstijd van de winkels werd mijn man het politiebureau uitgezet. Hij had zich niet mogen scheren of zich om mogen kleden. Hij zag eruit als een landloper. We werden vreemd aangekeken in de winkel waar we nog net een cadeautje konden kopen voor de verjaardag van een van de kinderen de volgende dag.

Ons werd geadviseerd te verhuizen, omdat mensen in de buurt zich vervelend begonnen te gedragen.

Op straat werd ik aangevallen door een bekende van de vrouw die een valse aangifte had gedaan. Hij zou de waarheid er wel uitslaan, gaf hij me te kennen.

Pas toen vond de politie het de moeite waard een aantal sleutelfiguren in de buurt te laten weten dat er een valse aangifte was gedaan en dat ons niets te verwijten viel.

Via via kregen we te horen dat die vrouw al veel vaker valse aangifte had gedaan.
Daarna verhuiste ze altijd en ook nu gebeurde dat ook.

Daarna hebben we nooit meer iets gehoord.

Nooit van iemand een excuus, een vriendelijk woord, wat dan ook.
De officier van justitie heeft nooit excuus aangeboden voor het bedreigende en zeer belastende telefoontje.


De OM groep meent te moeten zeggen dat valse aangiften maar op de koop toe genomen moeten worden. Dat dat erbij hoort.

Maar men biedt niet eens excuus aan.
Er is niet eens een fatsoenlijk afsluitend gesprek.
Er is niets dan de echo van de ervaringen die na jaren nog klinkt alsof het gisteren was.